Powietrzne i morskie siły Stanów Zjednoczonych
przypuściły atak na obiekty terrorystyczne...
Lot nr 103 linii Pan Am spadł na Lockerbie.
Zatwierdził zamachy w Afryce, Europie i na Bliskim Wschodzie...
Te akty agresji w Kuwejcie nie mogą mieć miejsca.
USS Cole został zaatakowany w porcie Aden.
To był akt terroryzmu.
Akt wysoce tchórzowski.
Następna samba, którą zagramy, to stary dobry hit.
Dopóki coś go nie zatrzyma...
Miałam to przed oczami, a i tak mnie zaskoczyli.
Ten samolot uderzył w World Trade Center.
Tysiące ludzi uciekają.
Musimy być i będziemy czujni.
Jesteś zarazem najmądrzejszą i najgłupszą osobą, jaką znam.
Nie popełniłam błędu, ale tylko ja go dostrzegłam.
Załatwmy ich.
Wszystkich.
Poprzednio w "Homeland":
Jestem wspólnikiem w kancelarii Bennett, Parr i Hamilton.
Nasz partner chciałby się z panią spotkać.
Panno Mathison, jestem Leland Bennett.
Czego chce wasz klient?
Od czasu do czasu zasięgnąć pani opinii.
Taka forma umowy.
Cicho.
Zdejmij to.
Carrie Mathison.
Czas porozmawiać o Nassirze Hejazim.
Użył pan jego nazwiska, żeby zdefraudować ponad 45 mln dolarów.
Jest pan wrogiem własnego państwa.
- Mam co do ciebie plany. - Jakie?
Wrócisz do Iranu i będziesz pracować dla nas.
Dla mnie.
Zwerbowałem wysoko postawionego irańskiego szpiega.
Majida Javadiego.
Człowieka, który sfinansował zamach na CIA.
Rozmawialiśmy o odejściu od zagrań rodem z zimnej wojny.
To jedyna taka operacja, która może wszystko zmienić.
- Cały Bliski Wschód. - Gadasz jak naćpany.
Zanim wyjedziesz, musisz mi coś powiedzieć.
Muszę wiedzieć.
Kto odpowiada za bombę?
Wiesz, o co mnie zapytał? Kto przywiózł bombę.
Czy to Brody.
Dlaczego by o to pytał?
To sugeruje, że jest jakaś różnica poglądów.
Powinnaś wiedzieć, że człowiek,
który zbudował bombę i przestawił auto, nie zginął w wybuchu.
Z tego, co wiem, dalej jest w kraju.
- Gdzie? - Nie wiem.
A kto wie?
Człowiek, który nas skontaktował.
Twój prawnik? Bennett?
Co ci się stało? Zaczynałam się martwić.
Wyszedłem z wprawy.
Wygląda pysznie, Saul.
Dziękuję.
- Nalać ci herbaty? - Poproszę.
Skąd je masz?
Czyż to nie te kubki, które kupiliśmy na Filipinach?
Ostatnia para.
Gdy będzie po wszystkim,
chętnie wrócę na tę wyspę na Morzu Sulu.
Wiesz, że nie musisz niczego obiecywać.
Naprawdę rozumiem.
Nie widzę powodów, dla których miałbym tego nie robić.
Naprawdę możemy się dobrze bawić.
Dowody rzeczywiście wskazują, że jest to w sumie całkiem możliwe.
Jest jakaś szansa, że zostaniesz dziś w domu?
Niczego nie chciałbym bardziej.
Ale?
Mam rano spotkanie w Białym Domu z Mike'iem Higginsem.
- O której? - 9:30.
To nam daje półtorej godziny...
jeśli dobrze liczę.
W rzeczy samej.
Mam coś.
Dr Maximillian Aziz, Jordańczyk,
był na widowni podczas wybuchu bomby.
Operacyjny czy wywiad?
Wywiad. Biuro ds. konfliktów międzynarodowych
Co go łączy z Lelandem Bennettem?
Napisał rozwlekłą analizę drogich klientów firmy.
Iran, Syria, Azerbejdżan. To było dwa lata temu.
Ledwo pasuje do profilu.
Przeszedł szkolenie z uzbrojenia?
Jakieś doświadczenie z materiałami wybuchowymi?
Nie.
Dopisz go do listy.
Aż się ciśnie na usta pytanie...
Mamy w ogóle pewność, że twórca bomby przestawił auto Brody'ego?
- To zależy. - Od czego?
- Czy można wierzyć Javadiemu. - Ty wierzysz.
Tak, ale Saulowi trzeba przedstawić coś więcej niż opinię.
Mam wrażenie, że kręcimy się w miejscu.
FBI przeglądało te akta ze sto razy.
Prześwietlili wszystkich, którzy byli wtedy w Langley.
Ktoś z tam obecnych dokonał zamachu.
Wciąż nie mogę uwierzyć, że oni wszyscy nie żyją.
Gdzie Fara?
Miała tu być godzinę temu.
Wejdź, Saul.
Cześć, Mike. Dobrze cię widzieć.
Senatorze.
Senator wysunął poważne zarzuty.
Jakie?
Że miałeś Majida Javadiego w kryjówce na terenie USA
i go wypuściłeś.
- Zaprzeczasz temu? - Tak i nie.
Co znaczy tak?
Nic nie wiem o nakazie aresztowania płk. Javadiego.
- Miałeś go w areszcie? - Tak.
Kurwa, Saul.
Nie wypuściliśmy go tak po prostu, Mike.
Został przesłuchany.
I zwrócony przeciw swoim.
Odesłaliśmy go do Iranu.
Przeciągnąłeś go na naszą stronę?
Jest nasz.
Bez gwarancji, że będzie współpracował.
- Będzie. - Skąd wiesz?
Znam go.
- A on zna zasady gry. - To wyłącznie domysły.
Ma rację.
Ten departament nie miał ostatnio wielu sukcesów.
Teraz mamy. Javadi to najwyżej postawiony szpieg
działający na rzecz CIA w całej jej historii.
Nakazał i sfinansował atak na Langley.
Tym lepiej. Jest poza podejrzeniem.
Tak głośne zatrzymanie dałoby jasny przekaz mułłom,
że mają się odpierdolić.
Zamiast mamy bieżące informacje na temat programu atomowego Iranu
i operacjach Hezbollahu na całym świecie.
Dlaczego poznałem żadnego ustalenia tej akcji?
Reagowaliśmy na bieżąco na wydarzenia w terenie.
Głupie pieprzenie. I on dobrze o tym wie.
Mike, poproś senatora, żeby wyszedł.
O czym ty mówisz?
Celem spotkania jest zapoznanie szefa sztabu z drugą fazą misji.
- Śmiało. - W twojej obecności nie mogę.
- Dlaczego nie? - Masz za niski stopień uprawnień.
Sam widzisz.
- Nad nim nie da się zapanować. - W tym przypadku ma rację.
Przykro mi, senatorze.
Za dziewięć dni zostanę nowym dyrektorem.
Wtedy Saul wprowadzi pana we wszystko.
Ale nie wcześniej.
- Mike... - Senatorze.
- Mike? - Proszę.
Cholera, Saul.
Półtora miesiąca przygotowywałem wasz mariaż.
- Wiem, że wylatuję. - Teraz tak.
- Nie musiało tak być. - Javadi był tego warty.
Opowiedz o tym drugim etapie.
- Zmiana reżimu? - Ostatecznie tak.
Przygotowujemy scenę na te wydarzenia.
Jak?
Najpierw zapewnimy Javadiemu awans w wojskowej hierarchii.
- Jak? - Czytaj dalej.
Przepraszam za spóźnienie. To przez korki.
Zamówiłam ci macchiato, ale pewnie już ostygło.
Dziękuję.
Dobre.
Dostałem twoją wiadomość.
- Wszystko dobrze? - Tak.
Nie.
Chodzi o Saula.
Co z nim?
Podjęliśmy decyzję...
Ja ją podjęłam.
Chcę dać kolejną szansę naszemu małżeństwu.
Wiedz, że to niełatwa decyzja.
- Kiedy ją podjęłaś? - W nocy.
Wybacz, ale czy wczoraj nie spędziliśmy całego dnia
w apartamencie w Ritz-Carlton?
Co się zmieniło?
Właśnie ci powiedziałam.
Nagle postanowiliście się pogodzić?
Nie tak nagle.
Wiesz, że rozmawialiśmy o tym od dwóch miesięcy.
Odniosłem wrażenie, że dałaś sobie spokój.
Że oboje daliście.
- Nie wiem, może i tak. - No to o czymś mi nie mówisz.
Jesteśmy małżeństwem od 35 lat.
Kocham cię.
- Nie mów tak. - Uwielbiam się z tobą kochać.
- Muszę iść. - Miro...
Żegnaj.
Przystał na to?
Powiedzmy, że dostrzega zalety tej operacji.
- Idziemy z tym do prezydenta? - Tak.
Zalety? Kurwa Saul, to jest genialne.
O ile się uda.
- Kiedy wyjeżdżasz? - Jutro rano.
- Carrie wie? - Nie może nawet tego podejrzewać.
Słyszałem, że mnie szukaliście.
Przeanalizowaliśmy zapis twojej rozmowy z Javadim
aby znaleźć potwierdzenie tego, co powiedział Carrie na lotnisku.
Czyli czego?
Że człowiek, który przestawił auto, nadal jest w USA
i jest jakoś powiązany z firmą Lelanda Bennetta.
- Jak? - Tego nie wiemy.
Mieliśmy nadzieję, że rzucisz na to nieco światła.
Javadi nie wspominał o związkach z Bennettem.
A co z Brodym? Mówił o nim?
W jakim kontekście?
Jego roli w zamachu.
- Niewiele. - A co powiedział?
Że z tego co wie to nie Brody przestawił samochód.
Z tego co wie? Mnie powiedział co innego.
Powiedział, że to na pewno nie był Brody.
Do czego zmierzasz?
Czemu opowiedział nam dwie różne wersje?
To pytanie czy oskarżenie?
Chciałabym prostej odpowiedzi.
Jeśli Javadi dał do zrozumienia, że to nie był Brody,
czemu nie dopytywałeś kto?
Jesteś zła, bo nie powiedziałem ci o rozmowie, która nic nie wniosła.
Nie, jestem zła, bo jest ci obojętne, czy złapiemy prawdziwego zamachowca.
Mów za siebie. Mnie na tym zależy.
Cieszę się.
Więc naprawdę macie plan?
Chcemy wywabić tego gościa.
Jak?
Znasz Lelanda Bennetta osobiście, prawda?
Graliśmy kilka razy w golfa.
Zasiadamy też w zarządzie Northern Foundation.
Czy poczułbyś się niezręcznie, gdybyś miał z nim porozmawiać?
Wystarczająco zręcznie.
- Już wróciłaś? - Źle się czuję.
Możesz iść. Popilnuję go.
Na pewno?
Tak. Co z nim?
- Siedzi. - Jest postęp?
Tak, choć powolny.
- Do zobaczenia jutro. - Życzę zdrowia.
Dzięki.
Baba Joon. Zostaję dziś w domu.
A potrzebuję powodu?
Nie zamierzam stracić pracy.
Bo wiem.
Mów po angielsku.
Po angielsku.
Nie przyjechałem do Stanów, żeby mieszkać na ulicy.
Posłuchaj.
Nie dojdzie do tego.
Nie martw się. Nikt nas nie wyrzuci z domu.
Mam bezpieczną posadę.
W banku?
Tak.
W banku inwestycyjnym.
Skoro pracujesz w banku, dlaczego nie jesteśmy bogaci?
Richter. To niemieckie nazwisko.
- Rodzice pochodzą z Hamburga. - Mówisz po niemiecku?
Pożyteczna umiejętność.
Reprezentujemy trzy prywatne banki w Berlinie.
- Wybaczysz na chwilkę? - Oczywiście.
Jesteś wcześniej.
Przesłuchuję nową wspólniczkę.
To nie potrwa długo.
Nie było cię na spotkaniu w fundacji w ubiegłym tygodniu.
Praca. Nie dałem rady dotrzeć.
Musisz wygospodarować dla nas czas.
Nie wystarczy, że w tym kwartale wpłaciłem ponad milion dolarów?
Znasz mnie. Wiecznie niezadowolony.
Ale nie o to chodzi.
Nie?
Brzmi złowróżbnie.
Zajmuję się teraz terroryzmem.
Nie wiem, czy wiedziałeś.
Nie sądzę.
Ostatnio pojawiła się nazwa twojej firmy.
I to nie raz.
- W jakim kontekście? - Nie mogę zdradzić.
Więc po co w ogóle o tym mówisz?
Bo jutro o 10:00 będę na ściśle tajnym spotkaniu,
w programie którego się znalazłeś.
Czego chcesz?
Współpracuj z nami. Oczyść się.
Uciekaj od tego, co z pewnością zamieni się...
w bolesne dochodzenie.
Wiesz co?
Może 20 lat temu dałbym się nabrać na te pierdoły.
Ale dziś...
Atakujcie mnie, jeśli chcecie.
Nie mam nic do ukrycia.
Tak wiele zależy o...
czerwonej taczki.
Dla kogo ta świeczka?
Dla wszystkich zmarłych.
Wyznaje pani prawosławie?
Raczej mój były chłopak.
Podobno wesela trwają wieki.
Żart mówi, że dłużej niż małżeństwo.
Pan Bennett chce, żeby coś pani sprawdziła.
Mam umowę z Javadim, a nie z nim.
Zgadza się.
Ale to, co słyszał dziś pan Bennett, może dotyczyć też pani.
Mnie?
Muszę pani przypominać,
że zwerbował panią obcy rząd?
Raz spotkałam się z Javadim.
Zgodziłam się mu doradzać. Nie jestem niczyim agentem.
CIA nie dostrzeże różnicy.
Co o tym wiesz?
Że kancelaria jest celem jakiegoś dochodzenia.
O żadnym nie wiem.
Otrzymaliśmy nieoficjalne ostrzeżenie.
Od kogoś z CIA?
Tak, starego znajomego pana Bennetta.
- Czego ode mnie chcecie? - Proszę to potwierdzić.
Pan Bennett musi wiedzieć, co jest przedmiotem śledztwa
i jak się może chronić.
To nie będzie łatwe.
Nie da się tego zrobić niepostrzeżenie.
- Coś pani wymyśli. - Ja?
- Oczywiście mamy mało czasu. - Oczywiście.
Udało się.
Mów.
Spotkałam się z Franklinem. Panikują.
I dobrze.
Zaczekaj dobę,
a potem przekaż, że wiemy kim jest zamachowiec.
Dobrze.
Potrzebuję trochę czasu dla siebie.
Dobrze.
- Dzięki. - Wszystko dobrze?
Tak.
Powinienem był powiedzieć ci o Brodym.
Przepraszam, nie pomyślałem.
Tak wiele przeszłaś. Wiem, że to dla ciebie ważne.
Jesteśmy twoimi dłużnikami.
Pod warunkiem, że dorwiemy prawdziwego zamachowca...
Dorwiemy.
Carrie?
Tak. Skąd wiedziałaś?
Po tonie twojego głosu. Do nikogo tak nie mówisz.
Nie wiedziałem.
Jemy?
- Otworzyć wino? - Świetny pomysł.
Muszę wyjechać na kilka dni.
Tak?
- Kiedy? - Jutro.
- Saul... - Wiem.
To kiepski moment.
Ale tylko na kilka dni?
- Tak, góra tydzień. - Tydzień?
Gdybym nie musiał, nie jechałbym.
Wiesz, co? Mogłabym pojechać z tobą.
- Byłoby wspaniale. - Więc dlaczego nie?
To nie taka wycieczka jak myślisz. Choć chciałbym, by było inaczej.
Zdrowie.
Za nas.
- Miałaś nudności? - Tak.
- Zwykle do tego czasu mijają. - Tak słyszałam.
Mam wyraźny obraz.
Chcesz znać płeć?
Nie.
Przepraszam, że tak na ostatnią chwilę.
To nic, dobrze cię widzieć.
To dla mnie niespodzianka.
Tydzień temu spotkałam Maggie i nic nie mówiła.
O niczym nie wie.
Czy to ma związek z tym,
że na pierwsze badanie prenatalne przychodzisz w 13. tygodniu ciąży?
Nie planowałam tego.
Ale wiedziałaś od jakiegoś czasu.
- Jakie leki obecnie przyjmujesz? - W tej chwili żadnych.
Rozumiem.
Przez miesiąc brałam 1800 mg litu.
Sprawy wymknęły się spod kontroli.
Wcześniej dużo piłam.
Bardzo dużo.
Po tym jak się dowiedziałaś?
Powiedzmy, że nie malowałam pokoju dla dziecka.
Chcesz się poddać aborcji?
Chcę wiedzieć, co mówią wyniki.
- Czy wszystko jest w porządku. - Masz niedobór żelaza.
To się ta naprawić. Ale masz też wysokie ciśnienie.
Mam stresującą pracę.
- Powinnaś odpocząć. - Spróbuję.
Carrie, poradzimy sobie.
Ty i dziecko będziecie zdrowi.
To nie magia, tylko proces.
Od ciebie zależy, czy chcesz to pozostawić przypadkowi.
Inaczej musisz zmienić swoje zachowanie.
Nie za tydzień czy kiedy będzie ci to odpowiadać.
Od zaraz.
To, co robię, ma związek z ojcem.
Muszę naprawić pewne sprawy. To ważne dla wielu ludzi.
To co innego, Carrie.
Nie jesteś już sama.
Fara Sherazi?
Kim pan jest?
Mitchell Clausen. Z biura GI.
- GI? - Głównego Inspektora.
Mogę wejść?
Tędy.
- Napije się pan czegoś? - Nie, dziękuję.
Wzięła pani wolne dwa dni z rzędu.
- Coś się dzieje? - Mam migreny.
Ale wczoraj pojechała pani do pracy.
Tak.
Zanim pani odjechała, pół godziny siedziała na parkingu.
Miałam nadzieję, że ból minie.
Dlatego odwiedziła pani dom przy Longhill Road 1426,
gdzie doszło niedawno do podwójnego morderstwa?
Policja spisała pani numery.
Agencja musiała wykorzystać wiele przysług,
by zamknąć to dochodzenie,
a pani jedzie tam i wszystko naraża.
Chciałam zobaczyć, gdzie to się stało.
Dlaczego?
Zaburzyło to mój spokój.
Dyrektor Berenson okazał pani niezwykłe zaufanie.
Powierzył pani sprawy o znaczeniu ogólnokrajowym.
Wiem o tym.
Ale pani obecny stan umysłu sprawia,
że pani lojalność wobec niego i Agencji jest poważnym problemem.
Niech dyrektor się nie martwi. Nic mi nie jest.
Może mu to pani powiedzieć osobiście.
Jutro, po przyjeździe do pracy.
Dobrze.
Kim jest dyrektor Berenson?
To mój szef.
- Ale nie jest bankierem. - Nie.
Zrobiłaś to, prawda?
Pomimo wszystkiego, co powiedziałem.
- Doszło do ataku. - No to co?
To nie twoja sprawa.
Potrzebowali znających farsi z doświadczeniem
w międzynarodowych finansach. Musiałam pomóc.
Co będzie, gdy tajna policja dowie się, dla kogo pracujesz?
Mamy rodzinę w Teheranie!
Twojego wujka, ciotkę i ich dzieci.
Dopiszą ich do listy osób do powieszenia lub zastrzelenia!
Jestem Amerykanką.
Cel pozostaje nieznany, ale sądzimy,
że to on umieścił bombę przed aulą.
To Paul Franklin, nasza przynęta.
Przekażę mu błędne informacje, z nadzieją że doprowadzi nas do zamachowca.
Zakładamy, że po spotkaniu będzie próbował uzyskać instrukcje.
Do niego.
Lelanda Bennetta, starszego partnera w firmie,
dlatego od tej chwili operacja wymaga
pełnej obserwacji i podsłuchu obu celów.
Nie muszę mówić, co znaczy złapanie tego gościa.
Innymi słowy, zachowajcie spokój i nie dajcie się zauważyć.
Zaczynamy.
Miał pan rację.
Mów.
Powiązali waszą firmę z osobą, która zdetonowała bombę w Langley.
- Niemożliwe. - Mówię, czego się dowiedziałam.
Dobrze.
Wydaje im się, że nadal jest w USA.
To prawda?
Odpowiadaj albo wyjdę i nigdy mnie nie zobaczysz.
- Spokojnie, Carrie. - Nie traktuj mnie z wyższością.
To prawda. Jest tutaj.
Gdzie?
Czyli jeszcze go nie namierzyli.
Nie.
Więc co dokładnie mają?
Nakaz aresztowania Lelanda Bennetta za współudział w spisku
czeka na podpis sędziego FISA.
- Kiedy będzie ważny? - Za kilka dni.
Nic nie znajdą. Bennett jest czysty.
- Załatwia sprawy przez pośredników. - Takich jak ty.
Nie wychylaj się, zajmę się tym.
Ty się tym zajmowałeś,
więc wybacz, że nie wierzę w twoje zapewnienia.
- Dowiedzieli się o naszym przyjacielu. - Skąd?
- Nie mam pojęcia. - Dowiedz się.
Trochę na to za późno.
- Na pewno nie popełniłeś błędu? - A ty?
Poproszono nas o dostarczenie materiałów
amerykańskiemu obywatelowi powiązanemu z reżimem.
Nie wspominano o jego udziale w zamachu bombowym.
- Później już tak. - To prawda.
Powinniśmy byli się tym wtedy zająć.
Możliwe.
- Znają jego nazwisko? - Nie.
Więc na razie jesteśmy bezpieczni.
- Chcesz go wywieźć z kraju? - Tak.
Najlepiej z nową tożsamością.
- Ile mam mu powiedzieć? - Nieważne.
Wydostań go.
Franklin wysyła wiadomość tekstową.
Mów.
To adres i godzina.
Motel Fairview w Lynchburg o 1:30.
Da się namierzyć odbiorcę?
Ma anonimizer w telefonie.
Bez obaw, Carrie.
Trzymajmy się Franklina, a doprowadzi nas do zamachowca.
Ma rację. Wyślemy jednostkę do motelu.
Aresztują cel, gdy tylko Franklin opuści miejsce.
Departament transportu ostrzega kierowców
o możliwych opóźnieniach z powodu blokad ulic w centrum
od czwartku do niedzieli.
Prowadząca na południe 14. Ulica będzie zamknięta
na odcinku od Ulicy G do Pensylwańskiej.
Mamy coś.
To może być on.
Potwierdzam, widzę go.
Zrozumiałem.
- Co robi? - Siedzi w aucie.
Bravo, widzisz go?
Patrzę na dach jego auta.
Nikt się nie rusza, nim Franklin nie odjedzie.
Przyjąłem.
Dzwoni do kogoś.
Mamy to.
- Jesteś? - Czekam na zewnątrz.
Poświeć światłami.
W którym jesteś pokoju?
Najpierw powiedz, co się dzieje.
Mogłeś zostać zdemaskowany.
Jak to się stało?
Stało się. Co za różnica jak?
Bo to moje życie jest spierdolone.
Gdybym nie dotarł do ciebie pierwszy, spędziłbyś resztę życia w klatce.
Okaż trochę wdzięczności.
Chcesz się ewakuować czy nie?
220.
Zaraz będę.
Cholera. Ma broń.
Co?
Zakłada tłumik. Widzicie to?
Ma broń!
- Bravo, potwierdzasz? - Nie, jest zasłonięty.
Nie chce go wydostać, tylko zabić.
- Tego nie wiesz. - Po co zakładałby tłumik?
Ma rację. Widzę broń.
Mówię wam, Franklin go zabije.
Słyszeliśmy, jak Bennett kazał mu wywieźć go z kraju.
Może Bennett zmienił zdanie.
Najważniejsze, by Franklin pozostał w grze.
Pozwolimy mu zabić zamachowca?
Jeśli to konieczne, to tak.
Nie taka była umowa.
Tylko on może udowodnić, że Brody jest niewinny.
Powstrzymanie Franklina zdemaskuje ciebie i Javadiego.
Rozumiesz to?
Dopóki Franklin jest czysty, wszyscy mają zostać na pozycjach.
Wszyscy potwierdzić.
- Bravo, przyjąłem. - Alfa, przyjąłem.
Carrie, potwierdź.
Carrie?
Co ty odpierdalasz, Carrie?
Wracaj do furgonetki!
- Saul obiecał mi go żywego. - To nie on decyduje.
Obiecał mi, do cholery. Dzwoń do niego!
Nie ma czasu. Zawróć.
W przeciwnym razie cię powstrzymamy.
To ostatnie ostrzeżenie.
Posłuchaj go, Carrie.
Bravo, masz zgodę na strzał.
- Powtarzam: strzelaj. - Pozwól mi.
Carrie, mówi Quinn. Wycofaj się.
Przykro mi, ale nie mogę.
Wszystko spierdolisz.
- Miesiące swojej pracy. - Mam to gdzieś.
Carrie, będę strzelać.
Kończy ci się czas!
Franklin wszedł do środka. Zabierzcie ją, na litość boską!
Jazda!
Ruchy!
- Co to za opóźnienie? - Przecież ją powstrzymałem.
Jedź z nią. Popilnuję Franklina.
Szpital na linii.
Uprzedź, że mamy ranę postrzałową lewego bicepsa.
Mocno krwawi, być może przerwana tętnica.
Trzymaj się, nic ci nie będzie.
Niech to szlag!
Kurwa mać!
- Zamachowiec nie żyje? - Tak.
Kurwa!
Coś się dzieje.
- Oberwałaś. - No co ty! Postrzeliłeś mnie!
Naprawdę coś jest na rzeczy.
To wszystko nie ma sensu.
Oddychaj głęboko.
Zbliż się.
Bliżej.
Gdzie jest Saul, do kurwy nędzy?
- Miałeś udany lot? - Tak.
Dotarłem.
Tędy.
Zaczekaj.
W innym miesiącu jest jeszcze goręcej.
Nie uwierzyłbyś.
Może wydam te dziesięć milionów na klimatyzator.
Tam.
Przetłumaczone przez LingPerfect